ಮುಖ ಪುಟ > Cultural Studies, Culture, Dharma, Hindu, Hinduism, Religion > ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಎಂಬ ರಿಲಿಜನ್

ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಎಂಬ ರಿಲಿಜನ್

“The Religion Called Hinduism:As  The  Western and Indian Intellectuals  See It”

*ಸಂತೋಷ್ ಕುಮಾರ್,

ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿ,

ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯ

ದಿನಾಂಕ: 24.04.2011 ರಂದು ಹೊಸದಿಗಂತ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಜನ್ಮದಿಂದ ಇಟಾಲಿಯನ್, ಧರ್ಮದಿಂದ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್’ ಎಂಬ  ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಜಾನ್ಮೆಕ್ಲಿಥನ್ (ವಿದೇಶಿ ಬಾನುಲಿ ವರದಿಗಾರರು, ಲೇಖಕರು)ರವರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ (ರಿಲಿಜನ್ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ) ಕುರಿತು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮವು ಎದ್ದುನಿಂತು ಹೋರಾಡದಿರುವುದೇ ಯುಗಯುಗಗಳಿಂದ ಅದು ಬದುಕುಳಿದಿರಲು ಕಾರಣ. ಅದುವೇ ಅದರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಕೂಡ. ಅದು ಬದಲಾವಣೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಆಧುನೀಕರಣಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾದುದನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮವು ಈ ‘ಸಹಸ್ರಮಾನದ ಧರ್ಮ’ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಾನು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹೇಳಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದೇನೆ.

            ಮತ್ತೋರ್ವ ಭಾರತೀಯ ಚಿಂತಕರಾದ ಡಾ|| ಎಂ.ಚಿದಾನಂದಮೂರ್ತಿಯವರು ದಿನಾಂಕ: 29.04.2011 ರಂದು ಹೊಸದಿಗಂತ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಪಿಡುಗು ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಕುರಿತು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೇ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತೇನೆ. ಮತಾಂತರ ನಿಷೇಧ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು Common civil code (ಸಮಾನ ನಾಗರೀಕ ಸಂಹಿತೆಗಳನ್ನು) (ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಿವಾಹ ಕಾನೂನು ಇರುವುದು) ಜಾರಿಗೊಳಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ಈ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ‘ಹಿಂದೂಧರ್ಮ’ (ರಿಲಿಜನ್ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ) ನಿಶ್ಯೇಷವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

            ಈ ಮೇಲ್ಕಂಡ ಇಬ್ಬರ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಇವರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಅದು ಒಂದು ರಿಲಿಜನ್ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ. ನಮ್ಮ ಆಡುಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವಿಧ್ವತ್ ಪೂರ್ಣ ಚರ್ಚೆ ಹಾಗೂ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಧರ್ಮ ಹಾಗೂ ರಿಲಿಜನ್ ಒಂದೇ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹಿಂದೂಧರ್ಮವು ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ರಿಲಿಜನ್ ಆಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ ಅವರು (ಬೆಲ್ಜಿಯಂನ ಘೆಂಟ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ  ಕರ್ನಾಟಕದ ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ) ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನಾ ಕೃತಿಯಾದ  ’Heathen in his Blindness’ (ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ ಸ್ಮೃತಿ: ವಿಸ್ಮೃತಿ – ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ) ನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ತಮ್ಮ ಹಲವು ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

            ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ ಅವರು ವಾದಿಸುವಂತೆ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರಿಗೆ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಕುರಿತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನಿಲುವುಗಳಿವೆ. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ನು ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರವಾದಿ ಇರಬೇಕು, ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥವಿರಬೇಕು ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜನರ ಆಚರಣೆಗಳು ಡಾಕ್ಟ್ರಿನ್ನುಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿರಬೇಕು. ಈ ಅಂಶಗಳು ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ದೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ನು ಇರಲೇಬೇಕು ಹಾಗೂ ರಿಲಿಜನ್ನು ಇಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಸಮಾಜವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದಂತಹ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಭಾರತದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ನಂಬಿಕೆ ಹಾಗೂ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಲಾಗದ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರಿಲಿಜನ್ನನ್ನು ಕುರಿತು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ದೃಷ್ಠಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಬಹಳಷ್ಟು ಆಚರಣೆಗಳು ಮೂಡನಂಬಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ರಿಲಿಜನ್ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಆಧಾರಿತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಅವರ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ ಅವರು. ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ರಿಲಿಜನ್ ಎನ್ನುವ ಗ್ರಹಿಕೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು ಎಂಬ ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ ಅವರ ವಾದವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತೆ ವಿವರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. (ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಯಸುವ ವಿಷಯವನ್ನು ನನ್ನ ಮಿತ್ರರಾದ ಶ್ರೀ ಮಹೇಶ್  ಕುಮಾರ್ ಇವರು ದಿನಾಂಕ 22 ಜೂನ್ 2010ರಂದು ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಲೇಖನವಾದ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಚಂಪಾ ಮತ್ತು ಹಿಂದುತ್ವದ ಚಿಮೂ; ಯಾರು ಹಿತವರು? ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದರು).

ಬ್ರಿಟನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ಗಳ ನಡುವೆ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲುವುಗಳು (ಸತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ) ಇದ್ದಾಗ ಪ್ರಭುತ್ವ ತಟಸ್ಥ ನಿಲುವನ್ನು ತಾಳಿತು. ಇದೇ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯು ಈ ನೀತಿಯನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಅಳವಡಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಯಾವ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಪಠ್ಯಗಳ ಬೆಂಬಲವಿದೆಯೋ ಅವನ್ನು ಮಾತ್ರ   ಸರಕಾರವು ಮಾನ್ಯ ಮಾಡಿ ಉಳಿದವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಶಾಸನವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿತು. ಅಂದರೆ ಭಾರತೀಯರು ತಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕಾದರೆ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳು ಮತ್ತು ಡಾಕ್ಟ್ರಿನ್ನುಗಳ ಆಧಾರವಿರಬೇಕು ಎಂದು ಕಂಪನಿ ಸಕರ್ಾರವು ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನಂಬಿಕೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಲೀ, ಪವಿತ್ರಗ್ರಂಥಗಳ ಆಧಾರವಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯು ಹೊರಡಿಸಿದ ಆದೇಶದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳೂ ಸಹ ಕಂಪನಿಯ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಗ್ರಂಥಗಳ ಆಧಾರವನ್ನು ಹುಡುಕ ಹೊರಟರು. ಹಾಗೂ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ತೀರಾ ಬಲವಂತವಾಗಿ (ಒಂದು ನಿರ್ದೀಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಬೇಕಾದ ಒತ್ತಡ) ಜಾರಿಯಲ್ಲಿ ತರಲಾಯಿತು. ಭಾರತೀಯ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಡಾಕ್ಟ್ರಿನ್ನುಗಳ ಬುನಾದಿ ಇರುವುದನ್ನು ರುಜುವಾತುಗೊಳಿಸಿದರೆ ಅವರ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಾಗಿ ಸರಕಾರವು ತಿಳಿಸಿತು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬಂದವು.

1.         ಒಂದು ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥ ಹಾಗೂ ಡಾಕ್ಟ್ರಿನ್ನಿನ ಬೆಂಬಲವಿದೆ ಎಂದು ಅನೇಕ ಪುರಾಣಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಸಿ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಸಹಮತವನ್ನು ಸಾಬೀತುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ಅನುಸರಿಸಿದರು.

2.         ಸುಧಾರಣಾವಾದಿಗಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ, ಸುಧಾರಣಾವಾದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ವೇದಗಳು ಮಾತ್ರವೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಪಠ್ಯಗಳು. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದವೆಲ್ಲವೂ ಅನಧೀಕೃತವಾದವು ಎಂದು ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅನೇಕ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನನಮಾಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಏಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು?. ಸುಧಾರಣಾವಾದಿಯಾದ ರಾಜಾರಾಮ್ ಮೋಹನರಾಯರು ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಇಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಹಾಡಿದರು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳೂ ಸಹ ಹಿಂದೂಯಿಸಂನ್ನು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನಿನಂತೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು ಎಂಬುದು. ಈ ರೀತಿ ಗ್ರಂಥಗಳ ಆಧಾರವನ್ನು ಹುಡುಕ ಹೊರಟವರು ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು (ರಿಲಿಜನ್) ಸೃಷ್ಠಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ರವರು ವಾದಿಸುವಂತೆ, ಭಾರತೀಯರು ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಆಧಾರಗ್ರಂಥವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರೇ ವಿನಃ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಗ್ರಂಥಗಳ ಆಧಾರ ಏಕೆ ಬೇಕು? ಎಂದು ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಎಂಬ ರಿಲಿಜನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಬಾಲಗಂಗಾಧರ ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ ರಿಲಿಜನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ದೋಷ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ಮೂರೇ ಮೂರು ರಿಲಿಜನ್ನು. ಅವುಗಳೆಂದರೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯಾನಿಟಿ, ಇಸ್ಲಾಂ ಹಾಗೂ ಜೂಡಾಯಿಸಂ. ಇನ್ನುಳಿದ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು ಒಂದು ದೋಷವಾಗಲಾರದು. ರಿಲಿಜನ್ನು ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜವು ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬದುಕಿಲ್ಲವೇ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಸಮಾಜದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ರಿಲಿಜನ್ನು ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ ಎಂಬುದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ನಂಬಿಕೆ. ಈ ರೀತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆ ತಪ್ಪು ಎಂಬುದು ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ರ ವಾದ. ಈ ರೀತಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಎಂಬ ರಿಲಿಜನ್ನು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಾರತೀಯರು ಹುಡುಕಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಸವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

 ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ರವರ ವಾದವನ್ನು ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಜಾನ್ಮೆಕ್ಲಿಥನ್ರ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಕುರಿತ ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಇವರು ಹಿಂದೂಯಿಸಂನ್ನು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದವಾಗಿದೆ.

ಮತ್ತೋರ್ವ ಚಿಂತಕ ಡಾ|| ಎಂ.ಚಿದಾನಂದಮೂರ್ತಿಯವರು ತಮ್ಮ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರವನ್ನು ತಡೆಯದೇ ಹೋದರೆ ಈ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಂದೂಧರ್ಮ ನಿಶ್ಯೇಷವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೇಖನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಡಾ|| ಎಂ.ಚಿದಾನಂದಮೂರ್ತಿಯವರೂ ಸಹ ಹಿಂದೂಧರ್ಮವನ್ನು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜಿಯನ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿಯೇ  ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳೂ ಸಹ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂ ರಿಲಿಜನ್ ಇದೆ ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ಪ್ರಕಾರ ರಿಲಿಜನ್ನು, ಗಾಡ್ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿವೆ ಹಾಗೂ ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಬರಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದಲೇ ಮತಾಂತರವನ್ನು ಸಹ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮತಾಂತರದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ನಾವು ಮಾತನಾಡುವುದಾದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಹಾಗೂ ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ಗಳೆರಡನ್ನು ನಾವಿಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳು ನಂಬುವಂತೆ ಅವರಿಗೆ ರಿಲಿಜನ್ ಎಂಬುದು ಗಾಡ್ / ಅಲ್ಲಾನಿಂದಲೇ ಬಂದಿದೆ ಹಾಗೂ ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಸಹ ಸುಳ್ಳೆಂದು ಸಹ ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ರಿಲಿಜನ್ನು ಇಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಸತ್ಯದೆಡೆಗೆ ಬರಬೇಕು ಎಂದು ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮತಾಂತರವನ್ನು ಸಹ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಅದು ತಮ್ಮ ರಿಲಿಜಸ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳು ಅನ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು (ಮತಾಂತರ ರಿಲಿಜನ್ಗಳ ಅಂತರ್ಗತ ಅಂಶವಾಗಿದೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.) ತನ್ನೊಳಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಎಂದೂ ಸಹ ಯಾವುದೇ ರಿಲಿಜನ್ನನ್ನು ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಮತಾಂತರ ಅಧರ್ಮವೆಂದು ಭಾರತೀಯರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಉದಾಹರಣೆ)

ಮತಾಂತರವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಡಾ|| ಎಂ.ಚಿದಾನಂದಮೂರ್ತಿಯವರ ವಾದವನ್ನು ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲ. ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಭಾರತದ ಉದಾರವಾದಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಮರ್ಥನೆಗಳೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ರಿಲಿಜಸ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಭಾರತದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಲಾಗಿದೆ. ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ ಹೇಳುವಂತೆ ಒಂದು ಕಡೆ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಸಮೂಹ ಇರುವ ಭಾರತದಂತಹ ಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಭುತ್ವವು ರಿಲಿಜನ್ಗಳ ಕುರಿತು ತಟಸ್ಥವಾಗಿರುವ ನಿಲುವು ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ಮತಾಂತರ ಮಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳು ಮಾತ್ರ ಮತಾಂತರವನ್ನು ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪ್ರಭುತ್ವವು ರಿಲಿಜನ್ಗಳ ಪರ ಹಾಗೂ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ (ಮತಾಂತರ ಮಾಡುವ ಯಾವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಇಲ್ಲದ) ವಿರುದ್ಧದ ನಿಲುವನ್ನು ತಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಸಂಗತಿಯು ರಿಲಿಜಸ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಒಂದು  ವಿಪರ್ಯಾಸವೇ ಸರಿ. ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ ಅವರೇ ಹೇಳುವಂತೆ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರೀಕನೂ ರಾಜ್ಯದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದೇ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವ, ಆಚರಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದಿಗಳು ಈ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ತತ್ವವನ್ನು ಪವಿತ್ರವಾದ ಹಿಂದೂತನ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಹಿಂದೂ ರಾಷ್ಟ್ರವು ಈ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿತು. ‘ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು’ ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅಖಂಡವಾದ ಹಿಂದೂ ಸಮುದಾಯವೆಂದು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಿ ಪರಿವತರ್ಿತವಾಯಿತು ಎಂದು ಬಾಲಗಂಗಾಧರ್ರವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತದಂತಹ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪ್ರಭುತ್ವವು ಮತಾಂತರದಂತಹ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸುವ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳಿಗೆ ಮತಾಂತರ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ರಿಲಿಜಸ್ ಲಿಬರ್ಟಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಪ್ರಭುತ್ವವು ಮತಾಂತರವನ್ನು ನಿಷೇದಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ತಿರ್ಮಾನ ಕೈಗೊಂಡರೆ ಅದು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಮತಾಂತರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುತ್ವ ತಟಸ್ಥ ನಿಲುವನ್ನು ಹೊಂದಿದರೆ ಅದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ವಿರೋಧವಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ಗಳ ಪರವಾಗಿದೆ ಎಂದೂ ಸಹ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಟೀಕಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾದಂತಹ ಜಠಿಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಒಂದಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಭಾರತದ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸರಿಗೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಹಿಂದುತ್ವದಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯವಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ಅಪಾಯ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂನಿಂದಲೂ ಇದೆ ಎಂಬುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂ ಕುರಿತು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಿಂತಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಹಾಗೂ ಜಾನ್ಮೆಕ್ಲಿಥನ್ರವರು ಹಿಂದೂಯಿಸಂನ್ನು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನಿನಂತೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿ-ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಚಿದಾನಂದಮೂರ್ತಿಯವರ ವಾದಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯುವ ಅಂಶವೆಂದರೇ ಅವರು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿಯೇ ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ ಇವರೊಬ್ಬ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿ ಎಂಬ ಅಂಶ ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರಿಬ್ಬರ ಹಿಂದೂಧರ್ಮದ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲವೆಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ.

 *@ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನ *ಲೇಖಕ ಪಿಪಿಸಿ ಪದವಿಪೂರ್ವ ಕಾಲೆಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು

Advertisements
  1. ಜೂನ್ 8, 2011 ರಲ್ಲಿ 5:04 ಅಪರಾಹ್ನ

    off course Hindusism is a religion….we have a dharmagrantha bhagavadgeetha ,veda,upanishad and all..wat ever the things are there in geetha,the same things are there in bible and quran also…

    Like

    • ಜೂನ್ 9, 2011 ರಲ್ಲಿ 11:55 ಫೂರ್ವಾಹ್ನ

      ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ರಿಲಿಜನ್ ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸಲು ಲೇಖನದಲ್ಲಿರುವ ವಾದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಸಾಲದು, ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿವ್ಯಾಖ್ಯೆಯು ವಾದವಲ್ಲ. ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ರಿಲಿಜನ್ ಅಲ್ಲ, ಭಗವದ್ಗೀತೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಏನೂ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಆ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿದೆ.

      ಬಾರಕ್ ಒಬಾಮ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಬಣ್ಣ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇದೆ ಎಂದಾದರೆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ? ಸಾದೃಶ್ಯತೆಗಳು ಇರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಚರ್ಚೆ ಮುಂದುವರೆಸುವಾ..

      Like

  2. ಪ್ರಸ್ಕ
    ಜೂನ್ 8, 2011 ರಲ್ಲಿ 8:30 ಅಪರಾಹ್ನ

    ನೀವು ಹೇಳುವ ಬಾಲಗಂಗಾಧರ ಇವರೆ? http://sampada.net/article/16281

    Like

  1. No trackbacks yet.

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: