ಮುಖ ಪುಟ > Uncategorized > ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

ಕಂತು 39 :ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆ
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ

‘ಭಾರತೀಯರು ಕಾನೂನುಗಳು ಇರುವುದೇ ಮುರಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ’ ಎಂಬ ಗೊಣಗಾಟಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ವಸಾಹತು ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಇದೇ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಗೋಳಾಡಿಕೊಂಡರು. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಬಾಯಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಇವರಿಗೆ ಕಾನೂನುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಗೌರವವಿಲ್ಲ, ಇತ್ಯಾದಿ. ಇದು ಕೇವಲ ವಸಾಹತು ಕಾಲದ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಕಾನೂನಿನ ಕುರಿತು ಭಾರತೀಯರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಧೋರಣೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದ್ದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಯಾಗಿ ಇಂದೂ ಕೂಡ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಧಾರಾಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕಾನೂನನ್ನು ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಜನರು ನಿರತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾನೂನಿನ ಉದ್ದೇಶವೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ತಪ್ಪು ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಕಾನೂನುಗಳ ಪರಿಣಾಮವೇನು? ಅದರಿಂದ ಆ ಆಚರಣೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಇಂಥ ಆಚರಣೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಕಾನೂನುಗಳಿಗೆ ಚಳ್ಳೆಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸುವ ಒಂದು ಹೊಸ ತಪ್ಪು ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಅದು ಪರ್ಯಾವಸಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಕಾನೂನುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲ ಅವು ಮನುಷ್ಯರು ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದರ ಬದಲು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಇದರರ್ಥ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನುಗಳು ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇಂಥ ಅನೇಕ ಕಾನೂನುಗಳು ಬಂದು ಹೊಸ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ರೂಢಿಸಿವೆ, ಇರುವ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿವೆ, ಹಾಗೂ ನಿಗ್ರಹಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಜನರೇ ಇಂಥ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಇಚ್ಛಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾನೂನುಗಳು ಇರುವುದೇ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೇರುವುದಕ್ಕೆ ಅಂತಾಗಿದೆ. ಮೊತ್ತಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಾನೂನಿನ ಅರಿವು ಮಹತ್ವದ್ದೆನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾನೂನಿನ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೆಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಕಾನೂನುಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಗೋಜಿಗೆ ಆಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮನ್ನು ಕಾನೂನುಗಳು ಆಳುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವರಿಗೆ ಅನುಭವದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾನೂನು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡಚಣೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಂಗತಿಯೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಹತ್ವಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಕಾನೂನಿಂದ ನಿಷೇಧಿಸಿದರೆ ಅದರ ವ್ಯಾಖ್ಯೆಗೇ ಸಿಗದಂತೆ ಆ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಶಾಸನಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಶಾಸಕರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಬೇಕಾದ ನ್ಯಾಯಾಂಗಕ್ಕೆ ಈ ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ಎಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ? ಅವರಿಗೇ ಇಂಥ ಕಾನೂನುಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಗೌರವವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇಂದಿನ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಕಂಡುಬರುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ಶಾಸಕರ ಇಂಥ ಹಗರಣಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿದಾಗ ‘ಅವರೇನು ಸಂಭಾವಿತರೆ?’ ಎಂದು ವಿರೋಧಿಗಳತ್ತ ಬೊಟ್ಟುಮಾಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ. ಅಂದರೆ ಕಾನೂನು ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಕುರಿತು ಅವರದೇನೂ ತಕರಾರಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಅವರು ಸಿಕ್ಕು ಬಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಅವರ ವಿರೋಧಿಗಳ ಷಡ್ಯಂತ್ರದಿಂದ ಹೀಗಾಯಿತೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಸೇಡಿನ ಭಾವನೆಯನ್ನು ತಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕಾನೂನಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯು ಅನೈತಿಕ ಎಂಬ ಭಾವವು ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷ ಎಂಬಂತೇ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾನೂನನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದದ್ದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಅಪರಾಧದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದು ಜೈಲಿಗೆ ಹೋದ ನಾಯಕರು ಬೇಲಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹೊರಬಂದಾಗ ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಅವರನ್ನು ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಸಮೇತ ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನನ್ನು ಬಲ್ಲ ನ್ಯಾಯವಾದಿಗಳು ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಇಳಿಮುಖವಾಗುತ್ತಿದೆ ಹಾಗೂ ನ್ಯಾಯಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವು ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ಇದಕ್ಕಿಂತ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ ಸಂಗತಿಯೊಂದಿದೆ. ಕಾನೂನಿನ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಾವು ಪಾಲಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಮಗೆ ಆಗದವರಿಗೆ ಕಿರಕುಳ ನೀಡಲಿಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಉದ್ದೇಶಸಾಧನೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಟಿವಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಿನೀಮಾ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೊಸೆಯುವವರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ಸಂಗತಿಯು ವರದಾನವಾಗಿದೆ. ತಾವು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದಾಗ ಉಳಿದವರು ತಕರಾರೆತ್ತಿದರೆ ಅವರನ್ನು ದಾವೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಸಿ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಜನ ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವಂತಿದೆ. ತಮ್ಮ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆ ತರುವ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಹಣ್ಣು ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ಮೊಖದ್ದಮೆ ಹಾಕಿ ಕೋರ್ಟ್ ಗೆ ಎಳೆದರಾಯಿತು. ದಲಿತರನ್ನು ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ತಂದ ದೌರ್ಜನ್ಯತಡೆ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ದಲಿತರೂ, ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಸುಳ್ಳು ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ.

ಅಂದರೆ ಕಾನೂನುಗಳು ನಮ್ಮ ಜನರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನೀತಿವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದರ ಬದಲಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಅನೀತಿವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದೆ ಹಾಗೂ ಅನೀತಿವಂತರಿಗೇ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿವೆ ಎಂಬಂತೇ ತೋರುತ್ತಿದೆ. ಈ ಮೇಲಿನ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ? ಇವರು ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆ? ಇಲ್ಲ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದೇ ಇವರ ದುರ್ಗುಣವೆ? ಅಸಲಿ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆ ಎಂಬುದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಲಾ (LAW) ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಸಂವಾದಿಯಾದ ದೇಸೀ ಶಬ್ದಗಳಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಕಾಯ್ದೆ, ಕಾನೂನು ಇತ್ಯಾದಿ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಶಬ್ದಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇಸ್ಲಾಂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ಮಧ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶಬ್ದಕೋಶಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಂಥವು. ಕಾನೂನುಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜವು ಅನೈತಿಕತೆ, ಅರಾಜಕತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪೂರ್ವಗ್ರಹೀತದಿಂದಲೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಕಾನೂನುಗಳೇ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಅನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ದೃಷ್ಟಾಂತಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ಕಾನೂನು ಎಂಬುದು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳಿಗೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ಗಾಡ್ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಭೌಮನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತನ್ನ ದೈವೀ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನಿಯಮಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಪ್ರಪಂಚವು ಗಾಡ್ನ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯುವುದರಿಂದಲೇ ಅದು ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಅದು ಅವನ ಸಂಕಲ್ಪ (ವಿಲ್) ವಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಪಂಚ ಹಾಗೂ ಮನುಷ್ಯರು ಗಾಡ್ನ ಈ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆಡಮ್ ಮತ್ತು ಈವ್ ಎಂಬ ಮೊದಲನೆಯ ಇಬ್ಬರು ಮಾನವರು ಗಾಡ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ದೇವಲೋಕದಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟರಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಂತತಿಗಳಾದ ಮನುಷ್ಯರು ಗಾಡ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೇರಬೇಕಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಮೋಸೆಸ್ ಅಥವಾ ಮೊಹಮ್ಮದ ಪೈಗಂಬರ ಇವರಿಗೆ ಗಾಡ್ ತನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಹಾಗೂ ಅವರು ಅದನ್ನಾಧರಿಸಿ ಕಾನೂನನ್ನು ರಚಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಕಾನೂನುಗಳು ಗಾಡ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವ ಸಾಧನಗಳು. ಮನುಷ್ಯರು ಉದ್ಧಾರವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಕಾನೂನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ (ought ಎಂಬರ್ಥದಲಿ). ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಕಾನೂನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಿಮಗುರಿ (ಇಂಟರೆಸ್ಟ್) ಆಗಿದೆ.

ಈ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನಾಧರಿಸಿ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನುಗಳ ಸಂಬಂಧವು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು. ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಹಾಗೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಚಿಂತನೆಗಳು ಬೆಳೆದವು. ಅವು ಗಾಡ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾನವ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟವು. ಆದರೆ ಕಾನೂನಿನ ಕುರಿತ ಧೋರಣೆ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಭುತ್ವ (ಸ್ಟೇಟ್) ಎಂಬುದು ಕಾನೂನಿನ ತಳಹದಿಯನ್ನಾಧರಿಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಂಡ ಆಳ್ವಿಕೆಯಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನು ಮಾನವನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಚಿಂತಕರು ನಂಬಿದರು. ಅವರು ದೈವೀ ಸಂಕಲ್ಪದ ಹಾಗೂ ಉದ್ದೇಶದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಹಾಗೂ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಒಂದು ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಉದ್ದೇಶ ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ (ಇಂಟರೆಸ್ಟ್) ಇರುತ್ತದೆ, ಅದರ ಸಾಧನೆಗೆ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಇಚ್ಛಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾನೂನುಗಳು ನಮ್ಮ ಸಾಮೂಹಿಕ ಗುರಿಯತ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತವೆಯಾದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಕಾನೂನುಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿರಲೇಬೇಕು (ಠಣರಣ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ). ಆದರೆ ಗಾಡ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಅಂತಿಮಗುರಿ ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಚಿಂತಕರು ಹೆಣಗಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನವರಿಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತರ್ಕಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಅಂದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಅದನ್ನಾಧರಿಸಿ ಕಾನೂನನ್ನು ಮಾಡುವ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಯೇ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಸಂಕೇತ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಾಜಗಳೂ ಅಂಥ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನಾಧರಿಸಿ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ತಮ್ಮ ವಸಾಹತುಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಕಾನೂನುಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಸಾಹತು ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು. ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಕಾದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಕಾನೂನನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕೆಂಬುದಾಗಿ ಅವರ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ನೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ಓರಿಯೆಂಟಲಿಸ್ಟ್ ವಿದ್ವಾಂಸನೂ, ಕಾನೂನು ತಜ್ಞನೂ ಆದ ವಿಲಿಯಂ ಜೋನ್ಸ್ ಎಂಬವನನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡರು.

ವಿಲಿಯಂ ಜೋನ್ಸನಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಶರೀಯತ್ತುಗಳೆಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾನೂನುಗಳಿದ್ದವು ಹಾಗೂ ದೈವವಾಣಿಯಾದ ಪವಿತ್ರಗ್ರಂಥವೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಇವೆರಡೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಿಂದೂಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಾನೂನನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ನೀಡಿದ ಪ್ರವಾದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಹಿಂದೂಗಳ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳೆಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡ ಸಂಸ್ಕೃತ ಗ್ರಂಥಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಆಧರಿಸಲಾಯಿತು. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಇಂಥ ಗ್ರಂಥಗಳ ಆಧಾರವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ ಅದು ಕಾನೂನು ಸಮ್ಮತ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಹಿಂದೂ ಪಂಡಿತರ ಸಹಾಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು ಹಾಗೂ ವಿಲಿಯಂ ಜೋನ್ಸನೇ ಸ್ವತಃ ಸಂಸ್ಕೃತವನ್ನು ಕಲಿತನು. ನಂತರ ಕೆಲವು ಹಿಂದೂ ಪಂಡಿತರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಅವನು ಮನುಸ್ಮೃತಿ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದನು. ಮನು ಎಂಬವನೇ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಕಾನೂನನ್ನು ನೀಡಿದವನು ಹಾಗೂ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯು ಹಿಂದೂ ಕಾನೂನಿನ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಗ್ರಂಥವೆಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯು ಹಿಂದೂ ಕಾನೂನು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ಇಂಥವೇ ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿರುವುದನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರಲಾಯಿತು. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹಿಂದೂ ಕಾನೂನುಗಳು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತೆಂದರೆ ನಂತರ ಹಿಂದೂ ಕಾನೂನುಗಳಿಗೆ ಇವುಗಳನ್ನೇ ಆಕರಗಳಂತೆ ಬಳಸಲಾಯಿತು.

ಈ ಮೇಲಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನುಗಳು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದ್ದವು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಂದು ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಮನುಸ್ಮೃತಿಯು ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಶಪಥಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಎಡವಟ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೂ ಕಾನೂನುಗಳಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಏಕೆ ಅಷ್ಟು ಪರದಾಡಬೇಕಾಯಿತು? ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳೆಲ್ಲ ಕಾನೂನುಗಳಾಗಿದ್ದು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಒಂದು ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದರೆ ಭಾರತೀಯರೇಕೆ ಇಂದು ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಉತ್ತರಗಳು ಸಾಧ್ಯವಿವೆ: 1. ಅನೀತಿ ಹಾಗೂ ಭ್ರಷ್ಟತೆಗಳು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಬಹಬೇಗ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಅದು ಅವರ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಹಾಗೂ ದೋಷ. ಆದರೆ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಈ ನಿರ್ಣಯವು ನಿಜವಾದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಾಜವು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷ ತಾಳಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಉತ್ತರವು ಸಂಭವನೀಯವಲ್ಲ. 2. ಇಂದು ಕಾನೂನು ಎಂಬುದಾಗಿ ನಾವೇನನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದೋ ಅದು ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಪರಕೀಯವಾದ ಒಂದು ವಿಚಾರ. ಹಾಗಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಎರಡನೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಾಗ ಅವರೇಕೆ ಅದರ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅದನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಕಾರಣವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬಹುದು.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಕಾನೂನುಗಳ ಪರಿಭಾಷೆಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಪರಿಭಾಷೆಗಳನ್ನು ದೇಶೀಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಜಸ್ಟೀಸ್ ಅಂದರೆ ನ್ಯಾಯ ಎಂದು. ಆದರೆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಥಿಯಾಲಜಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದೇ ನಾವು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾನೂನಿನ ಯಾವುದೇ ಪರಿಭಾಷೆಗಳು ಕೂಡ ಅರ್ಥವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಅವುಗಳ ತರ್ಜುಮೆಗಳಾದ ದೇಶೀ ಶಬ್ದಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜವು ಧರ್ಮ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ನೀತಿ, ನ್ಯಾಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದೆ. ಇವು ಯಾವವೂ ಕೂಡ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಕಾನೂನಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಗಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾನೂನುಗಳು ಎಂಬಂತೇ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವೇನೆಂಬುದನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಪರಿಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕಾನೂನಿನ ಉದ್ದೇಶಗಳೇ ಒಂದಾದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಯೋಗವೇ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಯೋಗವು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಗೊಂದಲವು ಕಾನೂನಿನ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಹಾಗೂ ಅನ್ಯಾಯನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದೂ ಸಹಜ.

Advertisements
Categories: Uncategorized
  1. ವಿದ್ಯಾ
    ಜನವರಿ 18, 2014 ರಲ್ಲಿ 10:30 ಫೂರ್ವಾಹ್ನ

    ಧರ್ಮ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಕುರಿತು ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಸಹ ಭಾರತೀಯ ರಾಜರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತದಲ್ಲವೆ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕೌಟಿಲ್ಯ ಕೆಲವು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಮಹಾಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯುದಿಷ್ಟರನು ನ್ಯಾಯ ನಿರ್ಣಯಿಸುವಾಗ ಒಂದೇ ತಪ್ಪಿಗೆ ಶೂದ್ರನಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ ಇದು ಕಾನೂನಲ್ಲವೆ?? ಇನ್ನು ಶಿವಾಜಿಯು ಸಹ ಕೆಲವು ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಗೋವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣೆ ಒಂದು. ಇಂಥ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಿ ಕೆಲವು ರಾಜರು ರೂಪಿಸಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿ ಎಂದು ಅವನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿಸಿ ನೆಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಶೋಕನು ಪ್ರಾಣಿ ವಧೆ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಇದೇ ರೀತಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದು ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಇವನ್ನು ಕಾನೂನು ಎನ್ನಬೆಕಲ್ಲವೆ?? ಮನು ಸ್ಮೃತಿ ಕಾನೂನಲ್ಲವೆ? ಕಾನೂನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಹ ಮನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ಕಾನೂನುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುವಿರಿ? ಎಲ್ಲ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಕಾನೂನು ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಒಪ್ಪುತ್ತೆನೆ. ಮತ್ತು ಅವು ಲಿಖಿತ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಒಪ್ಪೋಣ ಆದರೆ ಆಯಾ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಾನೂನುಗಳು ಇದ್ದವು. ಮತ್ತು ಮೀರಿದವರಿಗೆ ಬಹಿಷ್ಕಾರದಂಥ ಶಿಕ್ಷೆಗಳು ಇದ್ದವು.

    Like

  1. No trackbacks yet.

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: