ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

April 4, 2014 Leave a comment

ಕಂತು 50: ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗೂ ರಿಲಿಜನ್ನು ಇರಲೇಬೇಕೆಂದು ವಿದ್ವಾಂಸರಿಗೇಕೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ?
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ


ಒಂದೆಡೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸರು ತಾವು ನೋಡಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ರಿಲಿಜನ್ನು ಇದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಯಾವ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳೂ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳಂತೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಗೋಳಾಡುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಭಾರತದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಗುಣಗಳಾದ ಏಕದೇವ, ಪ್ರವಾದಿ, ದೇವವಾಣಿ, ಪವಿತ್ರಗ್ರಂಥ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ, ಬುದ್ಧಿಸಂ ಇತ್ಯಾದಿ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಬೇರಿಲ್ಲ, ಕಾಂಡವಿಲ್ಲ, ಎಲೆಯಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಅದೊಂದು ಮರ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹಟಹಿಡಿದಂತಿದೆ. ಅವರನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾವಂತರು ಕೂಡ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ನಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಅದು ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೊಂದು ನ್ಯೂನತೆ ಎಂಬಂತೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹೀಗೇಕೆಂದರೆ, ಮಾನವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ರಿಲಿಜನ್ನು ಅದರ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ನಡೆಸುವ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲೋಕ ದೃಷ್ಟಿಯೆಂದರೆ ವಿಶ್ವದ ಕುರಿತ ಒಂದು ಸಮಗ್ರ ನೋಟ. ಇದನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ವಲ್ರ್ಡವ್ಯೂ (world view) ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ವಿಶ್ವಾವಲೋಕನ ಎಂಬ ಅನುವಾದವು ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿ ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ಇದಕ್ಕೆ ಅನುವಾದವಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತೇನೆ. ಮಾನವ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹಾಗೂ ಸಮಾಜ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಾಜಗಳ ಚಿತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಅನ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುವಾಗ ಅವುಗಳ ಲೋಕದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು ಅವರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆಯ ಕೆಲಸವಾಗುತ್ತದೆ. Read more…

ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

March 28, 2014 Leave a comment

ಕಂತು 49: ಜಗತ್ತನ್ನು ಸ್ಟೀರಿಯೋ ಟೈಪುಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡುವ ಕ್ರಮ.
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ

 

‘ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು ಶಿಸ್ತಿಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡುತ್ತಾರೆ’, ‘ಅಮೇರಿಕನ್ನರು ಕೆಲಸ ಪ್ರಿಯರು’, ‘ಜಪಾನಿಗಳು ಉದ್ಯಮಶೀಲರು’, ‘ಭಾರತೀಯರು ಸೋಮಾರಿಗಳು’, ಇತ್ಯಾದಿ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ, ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಯುರೋಪು ಹಾಗೂ ಅಮೇರಿಕಾ ಪ್ರವಾಸದ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನಗಳನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಇಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಜನಾಂಗವನ್ನು, ಸಮಾಜವನ್ನು ಅಥವಾ ದೇಶವನ್ನು ಒಂದು ಮನುಷ್ಯನೋ ಎಂಬಂತೇ ಭಾವಿಸಿ ಅದರ ಗುಣವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಂಥ ವಾಕ್ಯಗಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಯೂ ಈ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅದು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಮೇಲಿನ ಥರದ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪ್ ಎಂಬುದಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವಿನ್ನೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧಮಾದರಿ, ಪಡಿಯಚ್ಚು, ಇತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಭಾಷಾಂತರಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಂದಿವೆ. ಇಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ವಸಾಹತುಕಾಲದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಬರವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅವರ ಪ್ರವಾಸೀ ಬರವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕುರಿತೂ ಅನ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಕುರಿತೂ ಇಂಥ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪುಗಳ ರಾಶಿಯನ್ನೇ ಪೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಬಹುತೇಕ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪುಗಳು ಜನರ ಸದ್ಗುಣ, ದುರ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹೇಳುವ ಕೆಲಸವನ್ನಂತೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ತಮ್ಮ ಕುರಿತು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪುಗಳು ಬಹುತೇಕವಾಗಿ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದರೆ, ಪೌರ್ವಾತ್ಯರ/ಭಾರತೀಯರ ಕುರಿತು ಬಳಸಿದ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ಬಹುತೇಕ ದುರ್ಗುಣಗಳನ್ನೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಇದು ವಸಾಹತು ಕಾಲದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರ ಬರವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಓದುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ತಿಳಿದುಬರುವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಮೊದಮೊದಲು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅವನ್ನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು ತಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಅನ್ಯರನ್ನು ಹೀಗಳೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಈ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಆರೋಪಿಸಿದ್ದರು. ಇಂಥ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಅವರು ಪೌರ್ವಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಜನರಲ್ಲಿ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ ವಾಸಹತು ಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲಕ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದರು ಎಂಬುದಾಗಿ ಕೂಡ ತರ್ಕಿಸಿದರು. Read more…

ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

March 21, 2014 Leave a comment

ಕಂತು 48: ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಮ
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ

ಭಾರತೀಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಗುವೊಂದಕ್ಕೆ ‘ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದೂರಿನಲ್ಲಿ…’ ಎಂಬ ಸಾಲು ಚಿರಪರಿಚಿತ. ಮಕ್ಕಳು ಸಣ್ಣವರಿದ್ದಾಗ ಅವರ ತಾಯಂದಿರೋ, ಅಜ್ಜಿಯರೋ ಅವರಿಗೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಮಲಗಿಸುವ ಪದ್ಧತಿಯಿದೆ. ಅಜ್ಜಿಯರಿರುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಪುರುಸೊತ್ತು ಇರುವುದರಿಂದ ಅವರೇ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನ್ನು ‘ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆ’ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಅನ್ವರ್ಥನಾಮದಿಂದ ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವಯಸ್ಕರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೇ ಗ್ರೇಡುಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಮಗು ಮಾತು ಕಲಿತಾಕ್ಷಣ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಕಾಕಣ್ಣ-ಗುಬ್ಬಣ್ಣ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸರಳ ಕಥೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕುರಿತು ಅಂಥ ಮಕ್ಕಳು ತೋರಿಸುವ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಈ ಕಥೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಮಗು ದೊಡ್ಡದಾದಂತೆಲ್ಲ ಕ್ರಮೇಣ ಮಕ್ಕಳ ನಡಾವಳಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೊಡ್ಡವರ ನಡಾವಳಿಗಳ ಹಾಗೂ ಘಟನೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಕಥೆಗಳವರೆಗೂ ಅದರ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಭಾಗಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗಲೇ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ, ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳು ಮಗುವಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂಥ ಕುಟುಂಬವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಗುವು ಹೊಸ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವುದೂ, ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುವುದೂ, ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕುವುದೂ, ಹಾಗೂ ತಾನೇ ಹೊಸ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹೇಳುವುದೂ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಮಗುವು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಂತೇ ಅವರು ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳ ಪಾತ್ರಗಳ ಜೊತೆಗೂ ಒಡನಾಡುತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಇದರಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷವಿದೆ? ಎಂದು ನೀವೆನ್ನಬಹುದು. ಅಥವಾ ನನ್ನದು ಕಳೆದುಹೋದ ಜೀವನಕ್ರಮವೊಂದರ ಕುರಿತಾದ ಹಳವಂಡ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕೂಡ ನಿಮಗನಿಸಬಹುದು. ‘ಕಥೆಗೆ ಕಾಲಿಲ್ಲ’ ಎಂಬಂತೇ ಏನೋ ಕಾಲಹರಣಕ್ಕೆ ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅದನ್ನೇನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೇಳುವುದು? ಎನ್ನಲೂಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಈ ಯಾವ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಇದೊಂದು ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯ. ಹಾಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕಥಾ ಕಾಲಕ್ಷೇಪ ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೂ ಇದನ್ನು ನೀತಿಬೋಧನೆ, ಮಗುವಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಕುರಿತಾಗಿ ಕಲಿಸುವುದು ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಹೋಗಲಿ, ಹಾಗೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಈ ಕಥಾಲೋಕವೊಂದು ಕೇವಲ ಕನಸಿನಂಥ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವಂಥದ್ದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನದು ಹಳವಂಡವಲ್ಲ. ಇದು ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಕಥಾಲೋಕದಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ, ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಸಾಯುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೂ ಸೃಷ್ಟಿಸದಂತಹ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ, ಅದ್ಭುತ ರಮ್ಯ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಪಂಚತಂತ್ರ, ಜಾತಕ ಕಥೆಗಳು, ಮಹಾಭಾರತ, ರಾಮಾಯಣ, ಪುರಾಣಗಳು, ಬೃಹತ್ಕಥಾಮಂಜರಿ, ಇಂಥವೇ ಅಸಂಖ್ಯ ಕಥೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹಗಳು ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೂ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲೂ ವಿಫುಲವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿವೆ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

March 14, 2014 2 comments

ಕಂತು 47: ಭಾರತೀಯ ಪುರಾಣಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುವಾಗ ಎಲ್ಲಿ ಎಡವಟ್ಟಾಗುತ್ತಿದೆ?
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭಾರತೀಯ ಪುರಾಣಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ನಿರೂಪಣೆ ನೀಡುವ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳು ವಿವಾದಕ್ಕೀಡಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ‘ಡುಂಢಿ’ ಎಂಬ ಕೃತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವೆಂಡಿ ಡೊನಿಗರ್ ಹಾಗೂ ಅವಳ ಶಿಷ್ಯರು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕುರಿತು ಬರೆದ ಸಂಶೋಧನಾ ಗ್ರಂಥಗಳ ವರೆಗೂ ಈ ವಿವಾದಗಳು ಹಬ್ಬಿವೆ. ಈ ಕೃತಿಗಳ ಸ್ವರೂಪವೇನೇ ಇರಲಿ, ವಿವಾದವು ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಕುರಿತಾಗಿದೆ. ಇವರು ಹಿಂದೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅವಹೇಳನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ತಕರಾರು. ಈ ತಕರಾರುಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಹಿಂದುತ್ವ ಸಂಘಟನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ವಿರೋಧವನ್ನು ‘ಹಿಂದೂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆ’ ಎಂಬುದಾಗಿ ಖಂಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಹಿಂದೂ ಮೂಲಭೂತವಾದಿ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ನಮ್ಮ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಯ್ಗಳಿನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿರುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ. ಜೊತೆಗೇ ಇಂಥ ವಿರೋಧಗಳು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಎಂಬ ಕೂಗೂ ಏಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ವಿರೋಧವನ್ನು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಖಂಡಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯಿರುವ ಯಾರಿಗೂ ಸಂದೇಹ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ‘ವೆಂಡಿ’ ಯಿಂದ ‘ಡುಂಢಿ’ಯ ವರೆಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಮನೆಮಾಡಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥೈಸಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಅಂದರೆ ಕಳೆದ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರು ಹಾಗೂ ಅವರನ್ನನುಸರಿಸಿದ ಭಾರತೀಯರು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಲು ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಈ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾಗಿ ಥರಾವರಿ ನಿರೂಪಣೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ವಿದ್ವತ್ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದು ಪುರಾಣಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ನಿರೂಪಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆಂಬುದಾಗಿ ಹೊರಟ ಯಾವುದೇ ವಿದ್ವಾಂಸನೂ ಕೂಡ ಇಂಥ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ನಿರೂಪಣೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನೇ ಆಧರಿಸಿ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಳು, ಕಾದಂಬರಿಗಳು, ನಾಟಕಗಳು ರಚನೆಯಾಗಿವೆ. ಇವುಗಳ ಲೇಖಕರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮದು ಸೃಜನಶೀಲ ಬರವಣಿಗೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಾದರೂ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ನಿರೂಪಣೆಗಳಿಗೇ ಬೇರೆ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಬಿಕರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. Read more…

ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

March 7, 2014 Leave a comment

ಕಂತು 46: ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮಭಾವವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೆ?
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ

ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂ ಎಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಸರ್ವಧರ್ಮಸಮಭಾವ ಎಂಬ ಭಾಷಾಂತರವೂ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ರಿಲಿಜನ್ನು ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂಗೆ ಧರ್ಮ ನಿರಪೇಕ್ಷತೆ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಷಾಂತರವೂ ಇದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಎಂಬರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕೆಂಬುದಾಗಿ, ಅಥವಾ ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಅಂಥ ವಾಕ್ಯಗಳ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಂ, ಕ್ರೈಸ್ತ ಇತ್ಯಾದಿ ಪಂಗಡಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಅಥವಾ ಅವುಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿರುವುದು ಎಂಬುದು ಅವುಗಳ ಬಳಕೆಯ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳಾಗಿವೆ ಹಾಗೂ ರಿಲಿಜನ್ನಿನ ಭಾಷಾಂತರವಾಗಿ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಾವು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ನೀತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಒಂದು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಸರ್ಕಾರವು ಎಲ್ಲಾ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳನ್ನೂ ಸಮಭಾವದಿಂದ ನೋಡಬೇಕು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ನೀತಿಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ವರೂಪವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸದೇ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದೆಂದರೆ ಸರ್ವಧರ್ಮಸಮಭಾವ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಾಗೂ ಕ್ರೈಸ್ತ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯಿದೆ. ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಹಿಂದೂಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ನೀತಿಯ ಹೊಣೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಒಂದು ಗುಂಪು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ಅದೇ ಅಧಿಕೃತವಾದ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂ ಎಂಬುದಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ನೀತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ಓಲೈಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸುಣ್ಣ, ಇದು ತಾರತಮ್ಯ, ಸರ್ವಧರ್ಮಸಮಭಾವವಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಗುಂಪು ತಕರಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಎರಡನೆಯ ಗುಂಪನ್ನು ಕೋಮುವಾದಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡೂ ತಕರಾರುಗಳೂ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂ ಎಂಬ ನೀತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಪ್ರಾಚೀನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾಂಸಾಹಾರದ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆ

March 3, 2014 5 comments

-ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ, ಕುವೆಂಪು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯ

images

ಈ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದರ ಬದಲು ಪರಸ್ಪರರ ಮನಸ್ಸು ಕೆಡಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ರಾಡಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಈ ಇಡೀ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತದೇ ಇರುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ತರ್ತು ಇದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ನೆಪವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮೊತ್ತಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಏಕೆ ಇಂದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಾಂಸ, ಗೋಮಾಂಸಗಳನ್ನು ತಿಂದಿದ್ದು ಮಹತ್ವದ ವಿಷಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ? ಹಾಗೂ ಏಕೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದು ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನದೆಂಬುದನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಗೋಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಉಲ್ಲೇಖಗಳ ಕುರಿತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾ ಯುಗದ ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಅವರಿಗದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಕುತೂಹಲದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ 80ರ ದಶಕದ ನಂತರ ಕನ್ನಡದ ಕೆಲವು ಪ್ರಗತಿಪರರು ಇಂಥ ಉಲ್ಲೇಖಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪರಂಪರೆಯ ಕುರಿತ ಮಿಥ್ಯೆಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವುದು. ಆದರೆ ಅವರು ಸ್ವತಃ ತಾವೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಮಿಥ್ಯೆಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದೇ ಹೋದರು. ಈಗ ಇದೇ ವಿಷಯವು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ವಾದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಹಿಂದೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಕೆಲವು ಹಿಂದುತ್ವದ ಬಣಗಳು ಹೋರಾಟನಡೆಸಿವೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಗೋಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಮುದಾಯಗಳೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ವಿರೋಧಿಗಳು ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಗಟ್ಟಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಹಾಗೂ ಗೋಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನದಿರುವ ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ತಿನ್ನದಿರುವ ಸಮುದಾಯಗಳು ಗೋವು ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತವೆ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಗೋಮಾತೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ ಹಾಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುವವರು ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಅದು ಪಾರಂಪರಿಕ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿದೆ. ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಗೋಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದೆಂದು ಆಗ್ರಹಪಡಿಸುವ ಹೋರಾಟಗಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂಥವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೂಡ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆಂಬ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಇಂದು ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಸಂದರ್ಭ. ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧದ ಕುರಿತ ಚರ್ಚೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಳೆಯದು. ಅದರ ಕುರಿತು ಯಾರ್ಯಾರು ಏನೇನು ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದೊಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಜಟಿಲವಾದ ಚರ್ಚೆ ಎಂಬುದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೇ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕೂಡ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೆಂಬ ನಿಜಾಂಶವು ಈ ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧದ ಪರವಾಗಿರುವವರ ವಾದವನ್ನು ಖಂಡಿಸಲು ಒಂದು ಆಯುಧವೆಂದು ಕೆಲವು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ವಾದಿಗಳು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದರೆ ಈ ವಾದವು ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡಲಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ವಾದವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಗಿದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಸಂಗತಿಯು ಇಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಥನೆಯಾಗಲೀ ವಿರೋಧವಾಗಲೀ ಹೇಗೆ ಆಗಬಲ್ಲದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುವುದು ಸಹಜ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕೆಂಬುದಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಇವರು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೆ? ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಇಂದಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಟೀಕೆಗೆ ಯಾವರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತದೆ? ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇಂಥ ಟೀಕೆಗಳಿಂದ ಇಂದಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮುದಾಯ ಏಕೆ ಕೆರಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೂ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಟೀಕೆ ಮಾಡುವವರ ಹಾಗೂ ಕೆರಳುವವರ ಗ್ರಹಿಕೆ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಷ್ಟು: ಅವರ ಗ್ರಹಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಇಂದಿನ ಹಿಂದೂಗಳ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ವೇದ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕಾಲದ ಜನರ ಆಚರಣೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸಮೀಕೃತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ ಎನ್ನುವವರ ಧೋರಣೆ ಎಂದರೆ ‘ವೇದಗಳಲ್ಲೇ ಹೀಗಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮದೆನು ತಕರಾರು?’ ಎಂದೋ ಅಥವಾ ‘ವೇದಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀವೇ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಇಂದು ಹೇಗೆ ಬೇರೆಯವರು ಮಾಡಬಾರದೆನ್ನುತ್ತೀರಿ?’ ಎಂದೋ ಇರುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕೆರಳುವವರೂ ಈ ಅರ್ಥಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂಥ ಉಲ್ಲೇಖಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ವಾದಿಸುವುದೊಂದೇ ದಾರಿ ಅವರಿಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ಚರ್ಚೆಗೆ ಇಷ್ಟೇ ಫಲವೇ ಹೊರತೂ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ವಸಾಹತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪ

February 28, 2014 1 comment

ಕಂತು 45 :ಸತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲು ಹಲವಾರು ಮಾರ್ಗಗಳು
ಪ್ರೊ.ಎಸ್.ಎನ್.ಬಾಲಗಂಗಾಧರ, ಕನ್ನಡ ನಿರೂಪಣೆ:  ಪ್ರೊ.ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ

ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಸೆಮೆಟಿಕ್ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳ ಕುರಿತು ನೀಡಿದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯು ಆಸಕ್ತಿಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಅವುಗಳನ್ನೂ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯದತ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯುವ ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳು ಎಂದರು. ಪರಮಾತ್ಮನು ಕೆರೆಯ ನೀರಿನ ಹಾಗೇ, ಅದನ್ನು ತಲುಪಲು ವಿಭಿನ್ನ ಘಾಟುಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಮುಸ್ಲಿಮರು ಒಂದು ಕಡೆ ಇಳಿದು ಅದನ್ನು ಪಾನಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಕ್ರೈಸ್ತರು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಇಳಿದು ವಾಟರ್ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂಗಳು ಮೂರನೆಯ ಘಾಟಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಅದನ್ನು ಜಲ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಕೂಡ ನೀಡಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲವೇ ಅಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಲು ಒಬ್ಬನು ಏಣಿಯನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು, ಮೂರನೆಯವನು ಹಗ್ಗವನ್ನು ಬಳಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಲುಪುವುದು ಅದೇ ಅಟ್ಟವನ್ನೇ ಎಂಬ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮತ್ತೊಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತದಲ್ಲಿ ಶೃಂಗೇರಿಯ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಭಾರತೀ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಬಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿದೇಶೀಯರು ಬಂದು ತಮಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಬೇಕಾಗಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಭಾರತಿಗಳು ಅವರಿಗೆ ‘ ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯ ಕ್ರೈಸ್ತರಾಗಿರಿ, ಅದುವೇ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಸಾರ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಮೇಲಿನವರೊಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯ ಸಂತರು ಕ್ರೈಸ್ತ, ಇಸ್ಲಾಂ ರಿಲಿಜನ್ನುಗಳ ಕುರಿತು ನೀಡುವ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೇ ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ, ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತೀಯ ಶೈವ ವೈಷ್ಣವ ಇತ್ಯಾದಿ ಪಂಥಗಳಂತೇ ಅವೂ ಕೂಡ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ತಲುಪಲು ವಿಭಿನ್ನ ಮಾರ್ಗಗಳು. ಅಂದರೆ ಗುರಿ ಏಕೈಕವಾದುದಾದರೂ ಮಾರ್ಗಗಳು ಹಲವಾರು. ಈ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದು ಮಾತ್ರವೇ ನಿಜವಾದ ಮಾರ್ಗವಾಗಬಲ್ಲದು, ಉಳಿದವೆಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳು ಮಾರ್ಗಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಈ ಮೇಲಿನ ಧೋರಣೆ ಭಾರತೀಯರಿಗೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದುದು. ಭಾರತೀಯರು ಕ್ರೈಸ್ತ, ಮುಸ್ಲಿಮರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮಂಥವೇ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೆಂಬಂತೇ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದೇವತೆಗಳನ್ನೇ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರವರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಅವರವರು ಪಾಲಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಏಕೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲೇ ಅವರು ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಾರೆ. Read more…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,846 other followers

%d bloggers like this: