ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 23, 2015 Leave a comment

rajaram hegdeಕಂತು 18: ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದಿದೆಯೆ?

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

  ನಾನು ಕೆಲವು ಅಂಕಣಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂಬ ಪದಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಮೂಲತಃ ಬಾಲಗಂಗಾಧರ ಎಂಬ ಚಿಂತಕರ ವಾದಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ನಾನು ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಆ ರೀತಿಯ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೆತ್ತಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಭಾರತೀಯ ಎಂಬುದೇನಿದೆ? ಇದು ವೈವಿಧ್ಯಪೂರ್ಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ದೇಶ. ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜಾತಿ ಮತಗಳಿವೆ, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿವೆ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ, ಭಾಷಾ ವಲಯಗಳಿವೆ ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದರ ಹಿಂದೆ ಏನು ಹುನ್ನಾರವಿದೆ ಎಂದೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಇಂಥ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ಎಂಬ ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕುವುದರ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದುತ್ವದ ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳಿವೆ. ನಾನೂ ಕೂಡ ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದವನೇ. ಆದರೆ ಈಗ ನನಗೆ ಬಾಲಗಂಗಾಧರರ ವಾದವು ಮನದಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ವೈವಿಧ್ಯ ಪೂರ್ಣ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ಮತ ಪಂಥಗಳು ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ತಳಹದಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇದೆ. ಭಾರತದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಕೂಡ ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗಗಳು.

  ಏಕೆಂದರೆ ಬಾಲಗಂಗಾಧರರು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದರೆ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ವಿಧಾನ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆ ಪ್ರಕಾರ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದೊಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಪೌರ್ವತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎನ್ನುವುದೊಂದಿದೆ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ತನ್ನ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಕುರಿತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಈ ವಿಶ್ವದ ಸ್ವರೂಪವೇನು? ಅದನ್ನು ಆಳುವ ನಿಯಮಗಳೇನು? ಭೂಮಿ, ಜೀವಿಗಳು, ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಗತ್ತು, ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ರಚನೆ ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳೇನು? ಈ ಕುರಿತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾನವನ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಎಂಬುದಾಗಿ ಅದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ರೂಪಿಸಿದ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಜ್ಞಾನವು ಆದ್ಯತೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ, ಓದು ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷರಜ್ಞಾನಗಳು ಆದ್ಯತೆ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅವರಿಗೆ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದರೇ, ನಿದರ್ೇಶಿತವಾದರೇ ಅವು ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳು. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 20, 2015 2 comments

rajaram hegdeಕಂತು 17: ಕೌಪೀನವಂತಃ ಖಲು ಭಾಗ್ಯವಂತಃ

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

  ಇಂದು ಭೀಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಜೀವಿಸುವುದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬರಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಹೀನಾಯವಾದ ಅವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ರಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರೆಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಸಿಗುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಊನಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಾವೇ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಗೆ ಲಾಭದಾಯಕ. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಂದಮ್ಮಗಳನ್ನು ಕದ್ದೊಯ್ದು ಮಾರಿ, ಅವರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಊನಗೊಳಿಸಿ ಭಿಕ್ಷೆಯ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿದ ದಾರುಣ ಕಥೆಗಳು ಇಂದಿನ ಭಿಕ್ಷಾಟನಾ ವೃತ್ತಿಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನಿಷ್ಠ ಎಂಬುದಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಲು ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನೂ ತರಲಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಒಂದು ದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೂ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೂ ನೇರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ಭಿಕ್ಷುಕ ಎಂದರೆ ನಿರ್ಗತಿಕ. ಅವನು ಬಡತನದ ಹಾಗೂ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವಿಕೆಯ ಪ್ರತೀಕ. ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನಿಷ್ಠ. ಅದನ್ನು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅನೈತಿಕ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತವೆ.

  ಭಿಕ್ಷೆಯ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ  ಭಾರತವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಣುವುದೇನು? ಭಾರತವು ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಬೌದ್ಧರು, ಜೈನರಂತೂ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಬುದ್ಧನು ಜನರಿಗೆಲ್ಲ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದನು ಎಂದು ಒಂದು ಗುಂಪು ಆರೋಪಿಸಿದರೆ,  ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗಿ ಭಿಕ್ಷೆಬೇಡಿ ತಿಂದು ಅನೈತಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು ಎಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಗುಂಪು ಆರೋಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನಾವು ಭಿಕ್ಷೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದಾಗ ಅದು ಅನೈತಿಕ, ಅನಿಷ್ಠ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುವುದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಆದರೆ ಆ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹಚ್ಚುವುದರ ಮೂಲಕ ನಾವು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

   ಇಂದು ಭಿಕ್ಷೆ ಎಂದು ನಾವು ಯಾವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಗೂ ಮೂಲಭೂತ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿವೆ. ಇಂದಿನ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯು ನಿರ್ಗತಿಕರ ಜೀವನ ಮಾರ್ಗ. ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಕೊಡುವ ಅರ್ಥಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ. ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯಿಂದಾಗಿ ಯುರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ತೃತೀಯಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ನಿರ್ಗತಿಕ ಜನವರ್ಗಕ್ಕೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿಯೇ ಜೀವನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿತು. ಅದಕ್ಕೂ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಭಿಕೆ ಬೇಡುವ ಜನರು ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಕೇವಲ ಭಿಕ್ಷುಕರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೆಲವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಅದರ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಥವಾ ಸನ್ಯಾಸ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು. ನಾವಿಂದು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡುವಂತೆ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಊನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದಂತೂ ಆಧುನೀಕರಣದ ಕೊಡುಗೆಯೇ ಆಗಿದೆ.

   ಭಾರತೀಯ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯು ನಿರ್ಗತಿಕರ ಜೀವನಮಾರ್ಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಧನೆಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿತ್ತು. ಬೌದ್ಧ ಜೈನ ಸಂಘಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷುಗಳಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವರು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವರು. ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವರೂ, ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳೂ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ ಮೋಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊರೆದ ಹೊರತೂ ಅವರಿಗೆ ಪರಮಾರ್ಥ ಸಾಧನೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಭಿಕ್ಷುಗಳು ವರ್ಷವಿಡೀ ತಿರುಗಾಡುತ್ತ ಉಪಾಸಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವಿಕರಿಸಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೈನ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳೂ ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಸ್ಥರ ಮನೆಯಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಡಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಉಪನಯನವಾದ ನಂತರ ವಟುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳಾಗಿ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷ ಸಾಧನೆಗೂ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಗೂ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

   ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆದು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಸಿ ಹೊರಟವನಿಗೆ ಸನ್ಯಾಸವೇ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾರ್ಗ ಎಂಬುದಾಗಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರೂ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಜ್ಞಾನಸಾಧನೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ. ದೇಹವಿದ್ದರೆ ತಾನೆ ಜ್ಞಾನ? ಆದರೆ ದೇಹಪೋಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಅವನನ್ನು ಸಂಸಾರ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ನಾಳೆಗಾಗಿ ಕೂಡಿಸಿಡುವುದು, ಚಿಂತಿಸುವುದು, ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿಯ ಆಸೆ, ಮೋಹ, ಭಯ, ಕ್ರೋಧ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲ ಅದನ್ನನುಸರಿಸಿ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆಂದರೆ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞ, ಪೂಜೆಗಳೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಸಾರಕ್ಕೇ ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನದ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಪರಮಗುರಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಜನನ ಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಶಾಶ್ವತ ಆನಂದವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಿಮ ಪುರುಷಾರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಈ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ, ದೇಹದಲ್ಲೇ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗಿರುವ ನಿರ್ಬಂಧ.

   ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯರ ಸುಖೀ ಬದುಕಿಗೆ ಇಂಥವರ ಜ್ಞಾನವು ತೀರಾ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.  ಹಾಗಾಗಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಪೂಜನೀಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಈ ಅವಲಂಬನೆಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅವರನ್ನು ದೈಹಿಕ ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಸಮಾಜದ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂಥ ಸಾಧನೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಹೊಣೆ ಸಂಸಾರಸ್ಥರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ‘ಧನ್ಯೋ ಗ್ರಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಃ’ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಗ್ರಹಸ್ಥಾಶ್ರಮವು ಏಕೆ ಧನ್ಯವೆಂದರೆ ಅದು ಈ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಗ್ರಹಸ್ಥರು ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳನ್ನೂ, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳನ್ನೂ ಪೋಷಿಸುವವರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಸಂಸಾರಸ್ಥರು ಹಾಗೂ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ಪರಸ್ಪರಾವಲಂಬನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧ, ಜೈನ, ವೈದಿಕ, ಭಕ್ತಿ ಪಂಥ ಎಂಬ ಭೇದಗಳಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶರಣರ, ದಾಸರ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರುವ ದಾಸೋಹ, ಮಧುಕರವೃತ್ತಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೂ ಕೂಡ ಇದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತವೆ.

   ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯು ಒಂದು ಸಮಾಜದ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಬಡತನಕ್ಕಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ‘ಸುಭಿಕ್ಷ’ (ಸಮೃದ್ಧಿ),  ‘ದುರ್ಭಿಕ್ಷ’ (ಬರ) ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳು ರೂಪುಗೊಂಡಿವೆ. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿನ ಭಿಕ್ಷಾ ವೃತ್ತಿಯವರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಭಿಕ್ಷೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದರೆ  ಆ ರಾಜ್ಯದ ಸಂಸಾರಸ್ಥರ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಮತ್ತೇನು ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕು? ಅದೇ ಸುಭಿಕ್ಷ್ಯ.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಶಬ್ದವು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ಸಂಸಾರಸ್ಥರು ಹಾಗೂ ಆ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯವೇ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಬೇಕು? ಆ ರಾಜ್ಯವು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳಾದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರ ದೈಹಿಕ ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವಂತಾಗುವುದೇ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸಾರ್ಥಕತೆ.

   ಹಾಗಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಬಡತನವನ್ನು ಪಾಪ, ಅನಿಷ್ಠ ಎಂಬಂತೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಐರೋಪ್ಯರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಸುಖವೇ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ತಡೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನವರು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಬಡತನವನ್ನು ಕೃತಕವಾಗಿಯಾದರೂ ಗಳಿಸದೇ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗಳಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಅರಿತಿದ್ದರು. ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರ ಪ್ರಕರಣವೊಂದರಲ್ಲಿ “ಕೌಪೀನವಂತಃ ಖಲು ಭಾಗ್ಯವಂತಃ” (ಕೌಪೀನವಂತರಾದರೂ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ) ಎಂಬ ಯತಿಜನರ ಸ್ತುತಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಇವರು ಇಂದಿನ ಭಿಕ್ಷುಕರಲ್ಲ.  ಭಿಕ್ಷಾನ್ನ ಮಾತ್ರದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾದವರು, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಚಿಂದಿಯಂತೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದವರು, ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು, ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಆನಂದವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು. ಐಹಿಕ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಗಿಂತ ಇದೇ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗ್ಯ ಎನ್ನುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬಡತನವು ಅನಿಷ್ಠವಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೆ?

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 15, 2015 Leave a comment

rajaram hegdeಕಂತು 16: ಭಾಷೆ-ಪ್ರಭುತ್ವ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜನತೆ.

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

  ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಭಾಷೆ. ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವವರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಒಂದು ಭೂಪ್ರದೇಶವನ್ನು ನಾವು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ, ಅದುವೆ ಕರ್ನಾಟಕ. ಈ ಭೂಪ್ರದೇಶಕ್ಕೇ ಭಾಗಶಃ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಆಳ್ವಿಕೆಯು ಕನ್ನಡಿಗರ ಆಳ್ವಿಕೆ. ಇಂಥ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಆದ್ಯತೆಯೆಂದರೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು, ಕನ್ನಡಿಗರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು. ಈ ರಾಜ್ಯವು ನಿಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆಯೆ? ಎಂಬುದು ನೀವು ಕನ್ನಡಿಗರು ಹೌದೆ? ಎಂಬುದನ್ನವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಅಂದರೆ ಈ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಈ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಸದಸ್ಯತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ. ಇದನ್ನು ಭಾಷಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಎಂದೂ ಕರೆಯಬಹುದು.

  ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಏಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹಾಗೂ ಇತಿಹಾಸಗಳಿವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕೂಡ ಈ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಇತಿಹಾಸ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇವರು ಒಂದು ಜನತೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡು ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ. ಈ ಭಾಷಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಗೆ ಅನ್ಯ ಭಾಷಿಕರು ಕೇವಲ ಅನ್ಯ ಜನರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅವರು ಕನ್ನಡ ಜನತೆಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರಬಹುದಾದವರು. ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೂ ಅದರ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನದಿ ನೀರಿನ, ಜನರ ವಲಸೆಯ, ಗಡಿವಿವಾದಗಳ, ಹಾಗೂ ಇಂಥ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಈ ಅಂಶವನ್ನು ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ಅನ್ಯ ಭಾಷಾ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಆಳ್ವಿಕೆಗಳಿಗೂ ನಮ್ಮ ಆಳ್ವಿಕೆಗೂ ಸಂಘರ್ಷ ಸಾಮಾನ್ಯ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 13, 2015 Leave a comment

rajaram hegdeಕಂತು 15: ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ: ಅಲಕ್ಷಿತ ಆಯಾಮಗಳು

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

  ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮಾತೃಭಾಷೆಯೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗುವುದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಹಾಗೂ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯಾದರೂ ಉಳಿದು ಬೆಳೆದು ಬರಬೇಕು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ  ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತೇವೆ ಹಾಗೂ ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಹೀಗಿವೆ: 1) ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವುದೇ ಪರಿಹಾರ. 2) ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್, ಸಂಸ್ಕೃತ, ಮರಾಠಿ, ತಮಿಳು ಮುಂತಾದ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಂದು ಜಾತಿಗಳಿಂದ, ವರ್ಗಗಳಿಂದ ಅಪಾಯವಿದೆ. 3) ರಾಜ್ಯದ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದಲೇ ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವು ಸಾಧ್ಯ.

   ಕನ್ನಡವನ್ನು ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಕನ್ನಡದ ಉಳಿವು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಮುಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಯಾರೂ ಕೂಡ ಕನ್ನಡ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದ್ದನ್ನು ಅಥವಾ ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆಂದರೆ ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಶಿಕ್ಷಣವು ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಪದವೀಧರರ ಹಾಗೂ ಸ್ವತಃ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕನ್ನಡ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕಾಗುಣಿತಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಇದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಬಹುದು. ಇವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಯಾವ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದ ಸೂಚನೆಗಳೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿತು ಬಂದ ಬಹುತೇಕ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನಾಗಲೀ, ಅರ್ಜಿಯನ್ನಾಗಲೀ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯಾಕರಣದ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿದ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಕೇತರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳಿಗೆ ಟೈಪಿಂಗ್ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕಾಗುಣಿತದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುವುದೇ ಕೆಲಸ, ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ಟೈಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದಾರೆ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 8, 2015 Leave a comment

rajaram hegdeಕಂತು 14: ಅಕ್ಷರಕ್ಕೂ, ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ, ವಿದ್ಯೆಗೂ, ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

   ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿಯ ಕುರಿತು ಒಂದು ಆರೋಪವನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ: ಅದೆಂದರೆ  ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರನ್ನು ಹಾಗೂ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರನ್ನು ಅಕ್ಷರ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ವಂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ, ವಿದ್ಯೆಯನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರು ಅಂತ. ನಮ್ಮ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಶೋಷಣೆಯ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣ ಎಂಬಂತೆ ಕೆಲವು ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಪೀಡಿತ ಗುಂಪುಗಳು ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ.

  ಹೀಗೆ ಹೇಳುವವರು ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಧುನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವು ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೂ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅವಿನಾಭಾವಿಯಾದ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಕ್ಷರತೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರವು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದೆ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಕೂಡಾ ಅದನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಮಾನದಂಡವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ. ವಯಸ್ಕರಿಗೆ ಕೂಡಾ ಅವರು ಸಾಯುವುದರ ಒಳಗೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವುದು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುವ ಮೂಲಕವೇ ಪಡೆಯುವುದು ಅತ್ಯವಶ್ಯ. ಇದು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕ್ರಮ. ಅಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದೇವನ ವಾಣಿಯು ಅಂತಿಮವಾದ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಅದು ಬರೆಹದ ಮೂಲಕವೇ ಲಭ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ಬರೆಹವನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ನಿರ್ಣಾಯಕ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 4, 2015 1 comment

rajaram hegdeಕಂತು 13: ನೈನಂ ದಹತಿ ಪಾವಕಃ

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

   ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕೇಂದ್ರಸಚಿವರೊಬ್ಬರು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಭಾರತೀಯರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೂಡ ಒಂದೆಡೆ ಏಳುತ್ತಿದೆ.  ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಅದನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಕೂಡ ಬರತೊಡಗಿವೆ. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ಗ್ರಂಥವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಅನೇಕರು ಅದನ್ನು ಓದಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿ ಅದೊಂದು ಮಹತ್ವದ ಗ್ರಂಥ ಎಂದು ಮನಗಂಡಿರುವ ಸಂಭಾವ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಹಿಂದೂಗಳ ಪವಿತ್ರಗ್ರಂಥ, ಅದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಹತ್ವದ ಸಂಗತಿ ಇದೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನಾವು ಓದದಿದ್ದರೂ ಅದರಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದೇಕೆ ಅವರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಬೈಬಲ್ಲು, ಖುರಾನುಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನದೇ ಬೇರೆ ಉತ್ತರ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

  ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಸುಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳು. ಇಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರು ಕೂಡ ಹಿಂದೂಯಿಸಂ ಎಂಬುದಿದೆ, ಭಗವದ್ಗೀತೆಯು ಹಿಂದೂಗಳ ಪವಿತ್ರಗ್ರಂಥ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅದರ ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೂ ಆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ  ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಸುಡಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಏಕೆ ಸುಡಬೇಕೆಂದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಮೂಲಕ ವರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಶೋಷಣೆಯ ಡಾಕ್ಟ್ರಿನ್ನುಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನಾಧರಿಸಿಯೇ ಭಾರತೀಯ ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆ, ತರತಮಗಳು, ಶೋಷಣೆಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ತೊಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಸುಡಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ವಾದ. ಇಂಥ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರೂ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಓದಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಓದಿದ್ದರೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. Read more…

Categories: Uncategorized

ಅಂಕಣ: ನವನೀತ

May 1, 2015 Leave a comment

rajaram hegdeಕಂತು 12: ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯುವುದು ಹೇಗೆ?    

ಪ್ರೊ. ರಾಜಾರಾಮ ಹೆಗಡೆ.

   ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಯ ವೇಳೆ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ಜೊತೆಗೆ ಇದ್ದಾರೋ ಅದನ್ನು ಜನಾದೇಶ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಹುಮತ ಪಡೆದ ಪಕ್ಷಗಳು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಶೇಕಡಾವಾರು ಮತದಿಂದ ಗೆದ್ದಿರುತ್ತವೆ, ಒಟ್ಟೂ ಶೇಕಡಾವಾರು 50ರಷ್ಟು ಮತಗಳನ್ನೂ ಪಡೆದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು   ಪಕ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವರ್ಧಿಸಿದ್ದರೆ ಸೋತವರ ಒಟ್ಟೂ ಮತವೇ ಗೆದ್ದವರದಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುವ ಸಂಭವವವೂ ಇದೆ. ಆಗಲೂ ಗೆದ್ದವರು ತಮಗೆ ಜನಾದೇಶ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂದೇ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥ ಜನಾದೇಶವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅನೇಕ ವಾಮ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ವಾಡಿಕೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತವರು ಜನಪರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲ, ಗೆದ್ದವರು ಜನಪರ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಎನ್ನುವ ತರ್ಕ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದುದು. ವಾಸ್ತವ ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.

    ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಪ್ ವಿಜಯದ ಕುರಿತು ಜನಾದೇಶ ಎನ್ನುವ ತರ್ಕವನ್ನು ಹಚ್ಚುವಾಗ ಈ ಮೇಲಿನ ಅನೇಕ ತರ್ಕಗಳು  ಅದಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಆಪ್ನ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಆದರೆ ಆಪ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವರು ನಿಜವಾದ ಜನಸೇವಕರೆ ಅಥವಾ ಆಪ್ನ ಅಲೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿದವರೆ ಎಂಬುದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ದೃಷ್ಟಾಂತವಾಗಬೇಕಿರುವ ಸಂಗತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡಬೇಕು. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಆಪ್ ಒಂದು ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಅದರ ಎದುರಾಳಿ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಹಣ ಹೆಂಡವೊಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಜಾತಿ, ಮತ, ಅಂತೆಲ್ಲ ದೇಶದ ಜನರನ್ನು ಒಡೆದು, ವಿಷದ ನಂಜನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಊಡಿಸಿ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವ ಪರಂಪರೆಗೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಆಪ್ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ನಾಳೆ ಅದು ತನ್ನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು ಇಲ್ಲ ಸೋಲಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ತೋರಿಸಿದ ಈ ದೃಷ್ಟಾಂತವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾ ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. Read more…

Categories: Uncategorized
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,472 other followers

%d bloggers like this: